...خراسان بیشه ی شیران مهـری است 
به کیش مهــــر مستی شــــــد پرســتش
ولی این جـــان من بی صبر گشته اسـت
نبـــــندم حــــافظانه پــــــرده بر اشــک
بود اشکــــم زُمُــــــــرُّد رشک افـــــعی
همان خیّــــــام هم رازی بــــه دل داشت
تمام شــــــــعر ما رمز است و راز است
بود وصـــــف محمد وصــــــف زرتشت 
چــــــو آن خفاشها نــــــــــورش ندیدند
اگر زرتــــشت را تــــــازی نه بشناخت
چرا بعد از هـــــزار و سیــــــصد و اند
حـــــدیث هدهد و جــــــغدان شوم است
تو گر خـــــواهی به جهــــل خود بمانی
ولی از بهــــــر من آن به که در نــــور
خدایا جهـــــــل را حکــــــمت ندانــــــم
تو جـــــــانم را چنــــــین آگــــاه کردی
اگــــــر جـــــــان مرا باشد کـــــمی ارز
مرا با جاهـــــــلان بحث و سخن نیست
ز تفتیشش بجـــــــز تشویش نــــــــاید
نگشتم مـــــــن دولا در پیــــــــش مُلاه
تو دانـــــی آریـــــــــــایی را ریا نیست
به چـــــــشم آریا دیــــــو آتشین نیست
حکایت نـــــــــامه ی سامی چنین است
دو ضـــــــدّند این دو اندر حــــــدّ ظاهر
ز ریش و سبــــــلت ار آغـــــــاز سازم
نشان آریـــــــــا مردان سبـــــــیل است
بــــــرون از یک گـــــــروه ویژه بـاقی
زچــــــــهره پهـــــــلوانان اینچـنین اند
شــــــــهان و موبدان از ریش و سبلت
ولی اغــــــلب شهان بی ریــــش باشند
عمو هیــــــتلر که یک ذره سبیل داشت
چــــــو بود استاد او نیچــــه ی سبیلی
از آن سو قـــــوم سامی ریش دار است
تو گــــــــــویی ریش داداش نفاق است
ندارد ریــــــــــــش پیش آریــــــــا ارز
به مــــــردی مهری ی و پیمان نگهدار
بگـــفتم در پیــــــــــامی دوستــــــــانه
نـــــــژدات بیگانم آریــــــــــــایی است
بیــــــــــا و نــــــام خود بردار مــهری
تــــــو شیر سرخی و خـــورشید واری
چــــــــو کـــــیوان تهمتن پوست بنداز
چــــــو دیگر مهـــــریان از من بیاموز
ندارد کــــــــوه ما شاهیـــــــــن مهری 
بلی شاهین مهــــــری مهدی ی ماست
بهشت مــــــــا بود گــــــــــرما و آتش
جهنم بهـــــــــر ما سرما و برف است
هـــــــــــمان ما مرده درکوهان گذاریم
ولی آنهــــــــا کنند در خـــــــاک چاله
بدان این رسم خـــــــاک و چاله قابیل
بسی فــــــــرق است بین سام و آرین
به پیش سامیان دیـــــــو آتشین است
همان شیطان از این جنس است باری
تو گویی این دو بس اســــــرار دارند
همی دانم پس ازشهکارکورش(ذوالقرن)
چـــو جمعی شان در ایران کرد موطن
کمی ز اخــلاق بدشان ریخت بر خاک
سبــــــیل ما در آنها کـــــــــــرد تاثیر
یهــــــــود چون گبر شد باری سبیلی
همان تا بــــــود ایران را دلـــــــیران
سپس اسلام چـــــون آن مرز انداخت
تو حافظ را ببین جانش دو گـانه است
ز یکسو آن شــــــــراب آریــــــــایی
و ز آنسو گــر خورد باشد نجس خوار
در آخــــــــر کرد او مــی را نــــمازی 
ولی شک نیست او مـی نوش می کرد
ز سر تا پای حافـــــــــظ آشکار است
بلی او بُـــــد دو گـــــــانه ما سه گانه
اگر او بُــــــد دو موجی ما سه موجیم
ز ایرانی و اسلامی و غــربی(رومی)
هر­­ از گـــــــاهی یکی زآنها کند شور
هدایت مـــــــوج ایرانش قــــوی بود
جــــــلال آل احمــــــــــد بود اســـلام
نگویم شامـــــــلو غربی ترین بـــود
اگر منـــــــــها و جمع و ضرب گویم
چه زایـــــد یارب از سه موج پویان
نشه تا سه نشــــه بازی عـــــــزیزم
جهان را ما فــــــــــراز و ما نشیبیم   
به ظــــــاهر گر بود ما را سه رنگی 
اگرسرخست وزردست وبنفش است
اهـــــورایی بود این اســــــــتواری
سیاست های دوران اینچـــنین است
بیا گــــــر اقتصاد خــــــوب خواهی
به دست آز مالت را فـــــــــزون کن
گرسنه گـــــــر بمیرد گـــــــو بمیرد
بگو گــــــر وام خواهی بهره رد کن
اگر ایران بخــــــــاک پست بنشست
هــــــــر آنکو با بدان نیــکو سگالد
سیاست خر سواری نیست هین هان
شبانی کـــــــــار سهلی نیست هرگز
بِمگذر از چــــــــراغ سرخ چون بز
مده گـــــــوزی که حلـــــقت بند آیو
چـــــو بابا طاهر عـــــــریان کنندت 
بترس از تیــــــــغ و شلاق سیاست
اگر باشی مهــــــندس یا چُهــــندس
بدون درد ســــر گیری حقـــــــوقی
ولی چــــــوپان همیشه خـــــار بیند
سر او در جـــــــوانی پــــــیر گردد
بود مــــــــرد سیاست سخت پـر دل
تو را گر از جگر گِــــــل بود دل دار
تو را من دوست دارم بی خــم و چم
بترس از پلپل چُـون سوز این دشت
وگرچه ایـــــــرج آن خر گرگ قاجار
ز ترس چیز به عـــــارف داد پندی
«تو این کــرم سیاست چیست داری
اعـــــالی را کنی با خـــــــود اعادی
هزار و سیصد و هشتاد وهفت است
 به پایان آورد این نــــــــامه را کی
به نام آفـــــــریننده ی زن و مــــرد
به نام آنکه بـــــیم آورد و امـــــــید
همان شمشیر و قــــــــرآن یار کرده
عــــــلی را با محمد اخت کرده است
خــــرد بر گاه جان چون شاه بنشاند
سیاووش خـــــــرد سودابه ی جــان
چـــو انگوریم ما وین دهر چرخُشت
می ناب خـــــــــرد از مـــــــا بسازد
ایا کیـــــــوان تو را جانیست روشن
چو این جـــان نامه را آری به پایان

از مثنوی ی زن نامه ی کیوان تهمتن خراسانی (چاپ یلدای۱۳۸۷ مهری)

چـــو فردوسی کجا پر مهر پیری است
بنازم جــــــان آن پـــیران می کـــــش
برای گریه چشمــــــــم ابر گشته است
بترکانم ز دیــــــو آن چشـــم پر رشک
نبیند دیـــــــو از آن جز مــــرگ نفعی
که جــــــانش را به آتش متصل داشت
ز چـــــشم دیو پنـهان در نمــــاز است
همین اشـــــــراق شیخ شرق را کشت
ســــگ زرتشت را گـــــــرگان دریدند
چرا سلـــمان ز اهل البیت خود ساخت
همـــین ایران به نسل اوست پابــــــند
که حیله اش روزکوری پیش بوم است
بمان زیرا خــــــری را قــــــــهرمانی
شوم کشته نمـــــــانم چون تو شبکور
یکی ز اسرار کـــــــارت را نـــــــدانم
ز گـــــــمراهی مرا در راه کـــــــردی
به لطف خـــــود نگهبانی کن این مرز
که ماری صعب تر زاو بهر من نیست
چو گـــــــــرگان جز که بهر میش ناید
رهـــــــا کردم ریــــا از بهــــــــر الله
وَرا جـــــــز واحد یکتا خـــــدا نیست
که حامی ای به از او بـهر دین نیست
عزیزان فــــــرق ما با او همین است
ز باطـــــن هردوشان مقـــــهور قاهر
در این راز بر تــــــو باز ســــــــازم
که چون نیچه سبیلش دسته بیل است
تراشـــــند ریش را از بی نفـــــــاقی
ولی مـــــــردان دینی غیر از این اند
تو گویی چــــــهره شان دارد علامت
سبیل خــــــویش را در پـــیش باشند
به چــــــهره داغ قــــــوم آریا کاشت
سبیلی بود گـــــــر نه دســــــته بیلی
به ظاهر میش وباطن همچو ماراست
زدست ریش پــــای جان چلاق است
سگ سبلت به گـــرگ ریش دهد لرز
که بودی نام او آب و خــــــودش نار
حقی را لیــــــک سر انــــــدر فسانه
سبیل تو نه بیهـــــوده طـــلایی است
رها کــــــن آب سهراب سپـــــــهری
چرا چون آب گـــــــرگان سرد ساری
ز نو یک نام آرین بهــــــر خود ساز
بدست خویش نـــــــام پیش می سوز
بیـــــنداز آب را باری به نهـــــــری
که او را کوه مــــهر دوست جاگاست
بهشت سامیان سرمــــــــا کند خَوش
ولیکن سام را آتش به ظـــرف است
که خـــــــاک پاک را آلــــــوده ناریم
کنند پر خـــــــاک چشم آن پیـــــــاله
بیامخت از کـــــــــلاغ و قتل هابـــیل
ز کار دنیــــوی تا دیـــــــــن و آیین
که آتش سرکش و دژخیــم دین است
ولــــی زرتشت ز آتش دیـــــد یاری
ز خـــــــوی یکدیگر آزار دارنــــــد
یهـــــــودی گرم شد از نـــار کورش
توگویی همــــــچو ما گشتند مـــومن
بلی از همنشین خــــوش شوی پاک
تراشیدند ریش خــود چـــــو هر ایر
رهــــــــــا کردند آن ریش جلیــــلی
جدا بُد کـــــوه گرگ از دشت شیران
یکی جان پریشان زین دو تا ساخت
چـــــرا چون تحت تاثیر زمانه است
کنـــــد وی را رها از هــــــر ریایی
بدینسان گشت کــــــــار جان او زار
بسان مـــــهریان شــــــــــهر رازی
و هم حرف خـــــدا را گوش می کرد
که مـــــــــرد آریایی باده خوار است
همـــــــه از گردش چــــــــرخ زمانه
گهی اندر حضیض گــــاهی به اوجیم
یکی سقف است ما را همچو ضربی
که سازد آن دو را از خــویشتن دور
تو گویی کـــــــل جانش کسروی بود
عـــــلی هم از شریعت بود خــوشنام
به منها جمـــــع او ضربی ترین بود
ز بدرود و سلام و حـــــــــرب گویم
به جمـــــهوری ی اسلامی ی ایران
دگر زیــــــن بیشتر گوهــر نــــریزم
چه غـــــــم گر چند روزی با نشیبیم
ندارد جـــــــــان ما با خویش جنگی
ز کاوه ی رنج دیده این درفش است
کهـــــــن تر نیست ز ایران یادگاری
بلندی سخــــــت با پستی قرین است
یهـــــــودی کن منش شو مار ماهی
بدست بخـــــــل آن را گونه گون کن
به تخمــــــــم قلب  من هرگز نگیرد
نگویم من کــــــه کار نیک و بـد کن
ز نیکو کردن با بـــــــد سگال است
بخون غلــــــــتان سرش از او بنالد
شبانی مــــــردم است و زحمت جان
سر سبزش بود پر خـــــــــون قرمز
کمربندت کــــــــجا  و کـــــوت ترمز
پلیس و باتـــــــوم و دستبند آیــــــو
ز خایه لخت و چُون جــــایان کنندت
مکش سر در ریـــــــاست یا کیاست
ز چـــــــــــوپانی ی مردم بهترندِس
شوی پس بُزنشست و عهــــد بوقی
جوانمـــــــرگی بسی از مـــــار بیند
سپس مــــــــرغ دل او شیر گـــردد
سرشته گشته او را از جگـــــــر گل
و گـــــرنه سر مده خود گوز هِل دار
نکــــردم با زبان پشت کسی نــــــم
برو با بچه خوشگل هــا به گلگشت
که چیز می داد و چیز می کرد ناچار
ولی بشنو از او یک بیت چــــــندی
چــــــــــرا پا بر دم افــــــعی گذاری
نبینی در جــــــــــهان جز نامرادی»
خوشت آمــــد ولی هنگام رفت است
به نام دوست بهــــــــتر گر کند طی
همــــــان دارو ده و بخشنده ی درد
همان کو قـــــــــــفل را آورد و کلّید
تـــــــــن وجـــان را بهم تیمار کرده
پسر را دوستدار دخــــت کرده است
ز چــاه تن چو یوسف جانت برهاند
در ایـــــن افراسیاب تن گــــــدازان
همـان آتش محک تا کیست زرتشت
براه معــــــرفت جــــــــان را بتـازد
خدایت از خــــــــــــرد سازد تهمتن
خــــــــرد را نامه ای کن بهر یاران