امید تهمتن

سلام من به اسیران غربت شهری
کشیده تهمت بد دینی و سگ دهری

کسان که بهره رساندند خلق را از جان
نبوده ذره ای از روزگارشان بهری

چه نهرها که روان شد ز خونشان و ز چشم
ندیده سایه ی سرو روانی و نهری

کسان که رشک شکر بود هر سخن گفتند
به حلقشان نرساندند خلق جز زهری

بجای روی گشاده که هر که را بردند
چه چهره های کریهی بدیدشان قهری

بجان کیوان امید تهمتن به شماست
درود من به شمایان غربت شهری