کورش در پهلوی ی کهن پسرخورشید را گویند. (روز در شاهنامه به جای خورشید آمده است:

در جنگ بهمن نادان با فرامرز پور رستم:

سه روز و سه شب هم برین رزمگاه                  به رخشنـــده روز و به تابنده ماه

کُر و کور = پسر، روژ و روز=خورشید و مهر. چنانکه: خراسان= خورآسان= خورآیان= مهرآیان= مهرآیین. و زاگروس که با مهر پیوند دارد. گل رز همان گل روژ و گل سرخ و گل آتشی است.)

 او یک مهری ی آزاده مرام و بخشنده بود که بعدها دشمنانش از بخشندگی ی او و توده اش بهره بردند و توده اش را به بند کشیدند. دو شاخ کلاه او که تازیان و دیگر سامیان نامش را از آن گرفتند رمزی مهری از دوگانگی ی آفرینشی و اندیشه ی استوار(جان و خرد) او بود. باید دانست همانگونه که فردوسی گوید:

تک روزگار از درازی که هست                        همی بگذراند سخن ها ز دست...

برگرفته از مثنوی زن نامه کیوان تهمتن خراسانی