به نــــام خــــــداوند بیـــــم و امـــــــــــید
خــــداوند تــــــــار و خـــداوند پـــــــــود
خــداوند گـــــــــــاف و خــداوند جـــــــیم
خداوند شمـــــــــشیر و قـــــــــــرآن دین
......................... سیـــــــــــمرغ  یار
دلــــیر خــــــــــراسانــی­ی پارســـــترک
ز خــاک  هـــژبران و از .................
یکــــی آتـــشی  برفــــــروزد بلـــــــــــند
وَرارود و خـــــاک  خـــــــــــــراسان پیر
کــــه این پهــــــنه از دیرتر روزگــــــــار
جـهـــــودان نامهــــــری ی دام ســـــــــاز
فکنــــدند کــــــــــینه میــــــــــان  دو یـــار
به روبــــــــــاه بازی  شکستند شیــــــــــر 
یکی  مــــــــــــــرد بـــرنــــا بباید کـــنون
مـــــــــدارای دینـــــی ی آرشــــــکــــیان
چو فــــــردوسی آن مهـــــر کیش سترگ
چـنیــــن گفت و باید کـــــــــه یاد آوریـــم
«کزین پس شکست آید از تازیان(سامیان)
چو گردد به ایران عــــــــرب چیره دست
چـــــــو با تخت منــــــــــــبر برابر شود
نـــــژادی پــــــــدید آید انـــــــــــدر میان
نه دهگـــــــــــان نه ترک و نه تازی بُوَد
گروهـــــی از ایشان بپوشد سیــــــــــــاه
ز پیـــــــــمان  بگردند و از راســـــــــتی
بدانـــــدیش گــــــــردد پـــدر بر پـــــــسر
نهان بـــــــــــدتر از آشکـــارا شــــــــود
زیان کســــــان از پـــی سود خــــــویش
برنجـــــــــد یکی دیگــــــــری بر خورد
ربایــــــد همی این از آن  آن از ایــــــــن
همه گنــــــــــــجها زیر دامـــــــــن  نهند
چنان فــــــــاش گردد غم  و رنج  و شور
هــــــــــــزار از بَرِ چــــــارســـد بگذرد
ز دام جهـــــــــودان  بد گــــــــرگ پست
همان تـــــــــرک و دهگـــان بهم در فکند
چه بس سالیان سامیـــــان(سنّیان) عــرب
به نام خلیـــــفه ی محمــــــد - ســـــــلام
بخـــــــــــوردند باج  خـــــــــــراسان ما
بسی سال  ترکــــــــــــان که ســنّی  بُدند
سپس سالیـــــــــان رفــــت تا مهـــــریان
دگرباره ترکــــــــــان که مهـــــری شدند
همان باز دیـــــــــــن  را کشـــــیدند پیش
نشد کـــــــــاین  مــــدارای مهری خــرد
دگرباره  آن  لخـــــــــت شهـــــــنامه را
«مــــدارا خــــــــرد را بـــــرادر بــــود

خـــداوند قفــــــــــل و خدای کــــــــلید
خداوند روشــــــــــــن خدای کـــــــبود
خـداوند رحــــــــــــمن خدای رحــــــیم کـــــه کردی عــــلی با محــــــمد قرین
همان کــآتشش هست سوزنده مـــــــــار
چو گـــرگین گریزان از او تیره گــرک
ز  خــــون   ــــبزرگان و جنـــگاوران
بســـوزد تن دشمـــــنان چون سپـــــــند
بهــــــم  بازبنـــــدد دوباره چــو شـــیر
بـود خــــــانه ی تــرک و تــــات سوار
چــــو کــردند بر هــــــردوان دست یاز
بکـــــردند دهگــــان و هم تــرک خوار
و ز آن کـــاج  و سرو جوان گشت پیر
کـه ریزد ز گـــــــرگان بسی تیره خون
بُـــــوَد چــــاره ی درد ای مهـــــــربان
سخــــن گــفت از خـــــوی آن پیرگرگ
بـــــــر آن آتــــش  تیـــــز بـــــاد آوریم
ستـــــاره نگـــــــــردد مـــــگر بر زیان
شـــود بی بــــــها مـرد یــــزدان پرست
هــــمه  نـام بــــوبکر و عــــــــمّر شود
از ایــــران و از تـــــرک و از تـــازیان
سخنـــــها به کـــــردار بــــــازی بــــود
ز دیبــــــا نهند از بَـــــــرِ ســـــر کـــلاه
گـــــرامی شود کـــــژی و کـــــــــاستی
پسر بـــــر پدر همــــچنین چــــــاره گر
دل شاهـــــشان سنـــــــگ خارا شــــود
بجوینــــد و دیـــــــن اندر آرنـــــد پیش
بـــه داد و بـــه بخشـــــش کسی نـنگرد
ز نفــــــرین  نـــــــــدانند باز آفــــــرین
بمـــــیرند و کــــوشش  به دشمــــن دهند
کـــــه  شادی  بهــــــنگام بهــــــرام گور
کزین تخـــــمه گیــــتی کسی نــــــسپَرَد»
برادر بخـــــون برادر بیــــــــالود دست
و ز آنسو  بهـــــــر دو بـــــزد ریشــخند
ز اسلام مهـــــری(شیعی) نگـــشته ادب
فرستم  بریـــــن مهــــری ی  پاک نام –
ز  دهگـــــــان ما هــــم ز ترکـــــــان ما
ز بهر عـــــــرب همچو گـــــــاری شدند
بکـــــردند روشن شب تـــــــیره جـــــان
اگــــرچه از آن ننـــــگ بیـــــرون بُـــدند
چه شیــــعی سبیلی چه ســــــنّی ی ریش
در این دشت گـــــویی ز میــــــــدان برد
بخـــــوانم مــــگر یــــــاد آرد کــــــــسا
خـــــرد بـر ســـر جـــان چو افـسر بـود

برگرفته از سرآغاز مثنوی ی زن(جان) نامه ی کیوان تهمتن خراسانی ی مهری