امروز در خاک ایران در اثر آمیزش کهن بیشتر ترک و پارس و نیز کرد دیگر نمی توان زبان را بر خون دلیل گرفت و احمدکسروی نیز درباره ­ی کرد و پارسهای ترک زبان شده، ترک و کردان پارس شده، دیگرترک شدگان زبانی و چپه ی آن و حتی عرب شدگان زبانی و چپه ی آن بویژه سیّدان ترک وپارس چیزهایی گفته است و دیگران از جمله فردوسی :

نـژادی پـــدید آید انـــدر میــان           ز دهگــان و  از تـــرک و از تازیان

نـه دهگان نه تـرک و نه تازی بود        سـخـنها  بکـــردار بــــازی بــود

این سخن فردوسی برای همان هزار سال خودش صدق می کرد و خود او پیش بینی کرده است که:

هـــزار از بَـرِ چارصـــد بگذرد                   کـزین تخمه گیتـی کسی نَسپَرَد

و امروز ما از آن بن بست تاریخی فردوسی بیرون آمده ایم که هزار از بر چارصد گذشته است. واژ ه ی سپَردَن را با سپُردن نباید جابجا گرفت و خواند سِپَردَن همان درنوردیدن و زیر گام گذاشتن است، لگدکردن و عبور کردن، فردوسی گوید:

بیا تا جهان را به بدنسپَریم به                بکوشش همه دست نیکی بریم

و حافظ مهری نیز دارد:

حشمت مبین و سلطنت گل که بسپَرَد              فـــرّاش باد هــر ورقش را به زیر پی

پیش بینی های مهری و زرتشتی در نبشته های ایرانی همیشه از باور به هزاره ها آب می خورد رویدادها بر سر هزاره ها روی می دهد نه چهارسد و دیگر شمارها. درباره ی عمر شاهنامه فردوسی یک جا در داستان دقیقی و سرودوار شدن این داستانها گوید سرگذشتهایی بود که در نزد بخردان پراکنده بود و شش هزار سال از عمر آن می گذشت تا دوباره گردآوری شد و دراین زمان نخست دقیقی و سپس من آن را سرودوار کردم و اگر تا زمان فردوسی آن نوشته شش هزار سال داشته در این روزگار ما و پس از گذشت هزارسال از گاه سرایش فردوسی اکنون هفت هزار سال از عمر شاهنامه گذشته است و هزاره ای دیگر آغاز شده.

برگرفته ازاندیشه ها و واکاوی (کتخ مهری)